Biologia i zaburzenia mielinowe

Praktycznie wszystko, czego dowiedziono o biologii mieliny, pomogło rozwiązać zagadkę medyczną lub naukową. Myelin Biology and Disorders, niezwykła kompilacja wiedzy na temat chorób mielinowych i mielinowych, czerpie korzyści z nieodłącznego zainteresowania i wagi tematu, nie mniej niż z ciężkiej pracy autorów, którzy go wnoszą. Choroby mieliny, które są szczególnie dobrze obsługiwane przez tę dwutomową książkę, obejmują stwardnienie rozsiane i ostrą zapalną polineuropatię demielinizacyjną, a także wiele dziedzicznych zaburzeń centralnej i obwodowej mieliny. Książka jest podzielona na sekcje dotyczące biologii funkcjonalnej komórek mielinowych i glejowych, rozwoju komórek glejowych, genów mieliny i produktów genowych, chorób ludzkich mieliny i zwierzęcych modeli chorób ludzi. Ta struktura wydaje się początkowo sprzeczna z intuicją, ale działa znakomicie. Bardzo łatwo jest postępować na przykład w rozdziałach dotyczących rozwoju komórek glejowych, a dotyczących transferu komórek macierzystych lub komórek macierzystych w celu promowania remielinizacji i naprawy nerwów. W konsekwencji, Biologia i Zaburzenia Mieliny mogą być użyteczne zarówno jako istotne prace referencyjne, jak i jako selektywne źródło laminarne , które traktuje dziedziczną neuropatię obwodową jako jeden złożony przedmiot. Na przykład, 13 rozdziałów dotyczących poszczególnych białek mielinowych łączy się płynnie, zarówno wstecz do rozdziałów dotyczących funkcjonalnej biologii mieliny, jak i do tych, które dotyczą tego, w jaki sposób mutacje w genach, które kodują białka, prowadzą do dziedzicznych neuropatii lub zaburzeń dysmyelinacji ośrodkowego układu nerwowego. ; stąd rozdziały omawiają modele zwierzęce chorób.
Ta wieloputorska książka wieloprzedmiotowa obejmuje pracę zespołu marzeń naukowców z dziedziny mieliny, komórek tworzących mielinę (oligodendrocyty i komórki Schwanna) oraz problemów medycznych związanych z uszkodzeniem mieliny. Lista redaktorów sekcji (Bruce D. Trapp, Robert H. Miller, Hans Lassman, John W. Griffin i Klaus-Armin Nave) przekazuje jakość autorstwa, która jest utrzymana w całym tekście. Zaangażowanie autorów w ten projekt jest godne podziwu; jako jeden z przykładów, John Roder przerobił swój rozdział na glikoproteinę związaną z mieliną w celu włączenia zadziwiających i ważnych nowych danych pokazujących, że cząsteczka nazywana receptorem Nogo służy również jako aksonalny receptor glikoproteiny związanej z mieliną.
Książka zawiera ukrytą medytację metody naukowej, ponieważ biologia mielinowa postępowała pari passu z postępem metodologicznym. W badaniach mielinowych wszystkie techniki barwienia tkanek, mikroskopii, immunohistochemii, biologii komórkowej i molekularnej, frakcjonowania subkomórkowego, badań linii komórkowej i analizy klonalnej, analizy genetycznej i produkcji myszy transgenicznych i nokautowych były krytyczne. Szczegóły dotyczące kluczowych technik i ich roli w zdobywaniu nowej wiedzy są ładnie wyjaśnione w odpowiednich sekcjach książki, a tym samym stanowią podstawę dla nie-specjalistycznego czytelnika. Biorąc pod uwagę szczególne znaczenie mikroskopii i immunohistochemii w tym obszarze, z satysfakcją odnotowujemy, że ilustracje są prawie jednolicie wysokiej jakości. Szczególnie cieszy fakt, że wiele ilustracji mapuje fotomikrografy na sąsiednie rysunki, które wyjaśniają implikacje danych.
Książka rozpoczyna się od żywego historycznego przeglądu prac i życia Santiago Ramón y Cajal i Pio del Rio Hortega, gigantów, na których ramionach stoi biologia mieliny
[przypisy: mikroangiopatia zakrzepowa, końcowa część jelita grubego, papkowaty stolec ]
[przypisy: klasterowe bóle głowy, klasyfikacja chorób, klasyfikacja icd 10 ]