Docetaxel plus Prednison lub Mitoxantrone plus Prednison dla zaawansowanego raka prostaty ad 6

Wyjściowa charakterystyka pacjentów była dobrze zrównoważona wśród trzech grup leczenia (tabela 1). Mediana wieku wynosiła 68 lat; około 20 procent pacjentów miało co najmniej 75 lat. Około 45 procent miało ból, a około 40 procent miało mierzalne zmiany tkanki miękkiej. Najczęstszymi wskaźnikami progresji choroby przed rozpoczęciem badania były wzrastające stężenie PSA w surowicy oraz dowody wzrostu liczby przerzutów do kości na skanowanie kości. Tabela 2. Tabela 2. Leczenie. Tylko dziewięciu pacjentów (1 procent) nie otrzymało chemioterapii i prednizonu (Tabela 2). Pacjenci otrzymywali więcej cykli leczenia, w którym docetaksel był podawany co trzy tygodnie niż w schemacie, w którym mitoksantron podawano co trzy tygodnie. Większość pacjentów otrzymywała przepisane dawki zgodnie z harmonogramem, od 8 do 12 procent wymagało zmniejszenia dawki i 21 do 34 procent wymagało opóźnienia co najmniej jednego wlewu do chemioterapii. Dwadzieścia procent pacjentów losowo przydzielonych do grupy otrzymującej mitoksantron otrzymywało następnie docetaksel, a 27 procent pacjentów otrzymujących docetaksel co trzy tygodnie otrzymywało kolejny mitoksantron, podobnie jak 24 procent pacjentów z grupy cotygodniowo-docetakselowych.
Skuteczność
Rysunek 1. Rysunek 1. Kaplan-Meier Szacunki prawdopodobieństwa całkowitego przeżycia w trzech grupach. Mediana okresu obserwacji była podobna w trzech grupach: 20,8 miesiąca w grupie otrzymującej docetaksel co 3 tygodnie i 20,7 miesięcy w pozostałych dwóch grupach. Zgonów było 166 (50%, współczynnik ryzyka zgonu 0,76; przedział ufności 95%, 0,62 do 0,94) w grupie przyjmującej docetaksel co 3 tygodnie i 190 zgonów (57%, współczynnik ryzyka 0,91, przedział ufności 95%, 0,75 do 1,11) w grupie otrzymującej cotygodniowy docetaksel, w porównaniu z 201 zgonami (60 procent) w grupie mitoksantronu. Gdy dwie grupy docetakselu zostały połączone i porównane z grupą mitoksantronową, współczynnik ryzyka zgonu wynosił 0,83 (przedział ufności 95%, 0,70 do 0,99, P = 0,04). W porównaniu z czasem przeżycia w grupie mitoksantronowej wskaźnik przeżycia był istotnie wyższy (P = 0,009) w grupie otrzymującej docetaksel co trzy tygodnie, ale nie w grupie otrzymującej cotygodniowy docetaksel (P = 0,36). Mediana czasu przeżycia wyniosła 18,9 miesiąca (przedział ufności 95%, 17,0 do 21,2) w grupie otrzymującej docetaksel co 3 tygodnie, 17,4 miesięcy (przedział ufności 95%, 15,7 do 19,0) w grupie otrzymującej cotygodniowy docetaksel i 16,5 miesiąca ( 95% przedział ufności, 14,4 do 18,6) w grupie mitoksantronu. Krzywe przeżycia Kaplan-Meier dla trzech grup pokazano na rysunku 1.
Wynik analizy wrażliwości, w której przeżywalność dostosowano pod kątem możliwych zaburzeń równowagi w potencjalnych czynnikach prognostycznych, był zgodny z wynikiem pierwotnym. Współczynnik ryzyka zgonu w grupie otrzymującej docetaksel co trzy tygodnie, w porównaniu z grupą mitoksantronu, wynosił 0,76 bez korekty i 0,74 i 0,75 po dostosowaniu odpowiednio w pełnych stratowanych i wstecznych modelach proporcjonalnego hazardu Coxa. Zgodnie z oczekiwaniami zaangażowanie trzewne, wysoki wyjściowy poziom fosfatazy alkalicznej i niski poziom hemoglobiny były negatywnymi czynnikami prognostycznymi w modelach wieloczynnikowych, podczas gdy wzrost stężenia PSA w surowicy jako jedynego wskaźnika progresji był korzystnym czynnikiem
[podobne: profilaktyka przeciwzakrzepowa w ortopedii, pompa krążeniowa, kalikreina ]
[patrz też: olx zakopane, kalorie banan, inteligencja emocjonalna pdf ]