tabletki inkretynowe

Ponieważ te myszy nadal prezentują epitop LCMV-NP396, który jest ograniczony przez H-2Db, cukrzyca nadal występowała z oczekiwaną wolniejszą kinetyką po pojedynczym zakażeniu LCMV (dane nie przedstawione). Jednakże, sekwencyjne zakażenie tych myszy LCMV, a następnie PV nie doprowadziło do przyspieszonej choroby, która zachodziła zgodnie z oczekiwaniami u myszy z miotami RIP-LCMV-NP x H-2Kbc [Kb (+)] (Figura 4A). Ogólnie, częstość występowania T1D u myszy z miotami RIP-LCMV-NP × Kb (+) była niższa, a jej kinetyka wolniejsza niż w pierwotnej linii RIP-LCMV-NP, ponieważ geny tła wprowadzone przez zarodkowe komórki macierzyste SV129 z linii nokautowych są wiadomo, że chroni przed T1D u myszy RIP-LCMV (42). W przeciwieństwie do myszy z miotami RIP-LCMV-NP x Kb (+) myszy RIP-LCMV-NP x Kb (a) nie wykazywały przyspieszonej T1D po wtórnym zakażeniu PV. Równolegle z brakiem przyspieszenia cukrzycy u myszy RIP-LCMV-NP x Kb (a), wtórna infekcja PV nie powodowała ekspansji populacji komórek T CD8 specyficznych względem LCMV / PV-NP205a (Figura 2B, prawa kolumna ) lub w zwiększonej infiltracji wysepek (Figura 4B). Figura 4H-2Kb-restrykcyjnie, autoreaktywne, swoiste wobec LCMV / PV-NP205 . krzyżowo reaktywne limfocyty T CD8 pośredniczą w przyspieszeniu cukrzycy. (A i B) Myszy RIP-LCMV-NP lub RIP-LCMV-NP x Kb (a) infekowano LCMV lub PV. Po 4 tygodniach myszy otrzymały wtórną infekcję PV. (A) Mierzono poziom glukozy we krwi RIP-LCMV-NP, RIP-LCMV-NP x Kb (a) i RIP-LCMV-NP × Kb (+) w odstępach tygodniowych. Krzywe początkowe cukrzycy (wartości stężenia glukozy we krwi> 300 mg / dl) dla grup [RIP-LCMV-NP x Kb (a) vs. RIP-LCMV-NP × Kb (+)] są znacząco różne (logarytmiczny wynik testu; P = 0,0167). (B) Skrawki trzustki od 3. 4 myszy na grupę w tygodniu 3 po wtórnym zakażeniu PV barwiono pod kątem infiltracji komórkowej komórek T CD8. Pokazano przekroje reprezentatywnej myszy RIP-LCMV-NP x Kb (a) i RIP-LCMV-NP x Kb (+). Oryginalne powiększenie, × 20. (C) Myszy były tolerowane na PV-NP205 przez wstrzyknięcie 2 × 107 splenocytów autologicznych (ECDI + NP205) ECDI a PV-NP205 (3 lub 2 × 107 splenocytów leczonych samym EDCI, 5 dni przed zakażeniem 105 PFU LCMV. Po 4 tygodniach myszy zakażono PV. Występuje zapadalność na cukrzycę (wartości stężenia glukozy we krwi> 300 mg / dl) w 4 tygodniu po infekcji PV; Liczby myszy analizowanych na grupę podano w nawiasach. (D i E) Grupy 3. 4 myszy zakażono LCMV. Po 4 tygodniach myszy otrzymywały 100 .g peptydu PV-NP205 lub peptydu kontrolnego ograniczonego H-2Kb (3 (OVA, SIINFEKL). Dodatkowo, myszy otrzymały trzy iniekcje poli (I: C) (7,5 .g / g masy ciała) w momencie wstrzyknięcia peptydu, a następnie w dniach 2 i 4 później. Kontrole otrzymały tylko PV-NP205 lub infekcję PV. (D) Częstość swoistych dla komórek LCMV / PV-NP205a swoistych krzyżowo reaktywnych komórek T CD8 oceniano za pomocą cytometrii przepływowej przy użyciu tetramerów H-2Kb (3 PV-NP205 (dzień 7 po wstrzyknięciu peptydu). (E) Pokazano średnie wartości stężenia glukozy we krwi (. SEM) w 2 tygodniu po wstrzyknięciu peptydu i / lub poli (I: C). Ponadto, myszy RIP-LCMV-NP, które były tolerowane na epitop PV-NP205, nie wykazywały żadnego przyspieszenia T1D po wtórnej infekcji PV (Figura 4C). Tolerację do PV-NP205 osiągnięto przez wstrzyknięcie iv splenocytów pokrytych PV-NP205 ., które usieciowano z 1-etylo-3- (3-dimetyloaminopropylo) -karbodiimidem (EDCI) (43,44). Myszy, które były leczone 2 x 107 syngenicznych splenocytów usieciowanych EDCI. PV-NP205 5 dni przed pierwotnym zakażeniem LCMV nie wykazywały przyspieszonej T1D po kolejnym zakażeniu PV miesiąc po zakażeniu LCMV (Figura 4C). Przeciwnie, myszy, które otrzymały splenocyty, które zostały usieciowane z EDCI w nieobecności PV-NP205 wykazywały przyspieszoną T1D po wtórnej infekcji jak zwykle (Figura 4C)
[podobne: kiełki słonecznika, klasyfikacja chorób, jak szybko obniżyć ciśnienie ]